Wersja kontrastowa
A+ A A-
Tom:
strona:

Jakub Dunicz

rajca 1676, 1677, 1678, 1679, 1680, 1681, 1682, 1683, 1684, 1685, 1686, 1687, 1688, 1689, 1690, 1691, 1692, 1693, 1694, 1695, 1696, 1697, 1698, 1699, 1700, 1701, 1702, 1703, 1704, 1705, 1706, 1707, 1708, 1709
burmistrz 1676, 1685, 1693, 1694, 1695, 1696, 1699, 1700, 1702, 1705, 1707, 1708, 1709

Jacobus Dumicz

Doktor praw, wszedł do rady miejskiej w 1676 roku (na miejsce po Andrzeju Suszyckim – nr 319), bez stażu w gronie Dwunastu Mężów i w ławie miejskiej, zgodnie z zasadami wprowadzonymi w 1670 roku przez Michała Korybuta Wiśniowieckiego, przyznającymi ten przywilej doktorom wszystkich akademickich wydziałów. Rajcą był przez niecałe trzydzieści cztery lata, w radzie urzędującej-burmistrzowskiej zasiadał trzynastokrotnie. W 1676 roku koledzy z rady zakwestionowali legalność jego mandatu rajcowskiego, uzyskanego bez wcześniejszego stażu, kwestionowali też jego kazimierskie obywatelstwo. Nie dał się wyłączyć z udziału w pracach rady, był przez wielkorządców nominowany do rady urzędującej, jednak w księgach zapisywano jego udział w sprawach z dopiskiem exullens – wykluczony, co było tylko upartą złośliwością rajców. Zapewne w odpowiedzi w 1685 roku, w sporze między radą a pospólstwem o gospodarowanie funduszami miejskimi Jakub Dunicz stanął po stronie pospólstwa, formułując wraz z wójtem i ławnikami oskarżenia o nadużycia. Spór ten, rozstrzygany przez komisję królewską, doprowadził do ograniczenia ilości rajców w Kazimierzu. Elementem walki był złożony w tym samym 1685 roku przez Baltazara Śmieszkowicza (nr 316) i Wojciecha Zawadę młodszego (nr 321) donos na niego, że przejął z Poczty Warszawskiej listy adresowane do rajcy Zawady – później ustalono, że w tej sprawie są znaczne ab utrinque i z powodu tych „możliwych różnych punktów widzenia” sprawa zniknęła z ksiąg wójtowskich. Zachował się także niedatowany ślad sprawy sądowej: świadek Aleksander Manikowski, senior ławników kazimierskich, zeznawał przed sądem burmistrzowskim, że gdy Jakub Dunicz poszedł do burmistrza miasta żydowskiego na Kazimierzu ze skargą na Żyda, który odmawiał mu wydania zastawu w postaci kobierca dywańskiego, obecny tam Szaja, szkolnik żydowski, się ośmielił na p. Dunicza y począł się ciskać y fukać, dorzucając gębą słowa sromotne, uraźliwe y bolesne, nie mówiąc, ale poszczekując, już to gnojkiem, hultajem, rozbójnikiem onego nazywając, y rzezimieszkiem. Z kolei Jakub Dunicz, nie mogąc dalej zcierpieć onych słów tak zelżywych, musnął go tylko trochę z wierzchu (bo nie uderzył słusznie) po gębie palcami, za którem to trąceniem dopieroż począł gębować y złorzeczyć takiemi słowami jako y pierwej, krwie sobie z dziąseł gwałtem dobywając y chustką po nich pocierając, aby pokazać na niej znaki. Wezwano piechotę zamkową, lecz jak rzecz się zakończyła, nie wiadomo. Jakub Dunicz żenił się dwukrotnie, najpierw w 1678 roku z Jadwigą, wdową po rajcy Stanisławie Michale Borskim (nr 314), następnie w 1697 roku z Anną Nizieńską. Zmarł prawdopodobnie w 1709 roku lub niewiele później.

Z księgi radzieckiej Kazimierza obejmującej protokoły z lat 1692–1694: wpis wyboru w 1693 roku na urząd ławnika Jana
Janczarowicza (nr 335), dokonanego przez rajców urzędujących, z Jakubem Duniczem w składzie – oraz zbliżenie zapisu
imienia ze skrótem stopnia naukowego, poprzedzonego adnotacją exullens (wykluczony), co jest śladem sporu o legalność zasiadania
w radzie (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. K 110, s. 484)
Z księgi radzieckiej Kazimierza obejmującej protokoły z lat 1692–1694: wpis wyboru w 1693 roku na urząd ławnika Jana Janczarowicza (nr 335), dokonanego przez rajców urzędujących, z Jakubem Duniczem w składzie – oraz zbliżenie zapisu imienia ze skrótem stopnia naukowego, poprzedzonego adnotacją exullens (wykluczony), co jest śladem sporu o legalność zasiadania w radzie (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. K 110, s. 484)
Archiwum Narodowe w Krakowie
Urząd Miasta
Bbilioteka Jagielońska