Wersja kontrastowa
A+ A A-
Tom:
strona:

Herman Krancz starszy

Rajca 1359
Rajca 1362 - 1363
Rajca 1366 - 1367
Rajca 1371
Burmistrz 1359
Burmistrz 1362 - 1363
Burmistrz 1366 - 1367
Burmistrz 1371

Hermannus Crancz (dictus Crantz)

Jeden z ówcześnie najbogatszych mieszczan krakowskich. Właściciel wielu nieruchomości, położonych między innymi przy Rynku oraz przy ulicach Sławkowskiej, św. Marka i św. Jana, jak również pustych placów, ogrodów, obiektów gospodarczych, jak kramy czy słodownie.

Za zgodą, papieża Urbana V był fundatorem ołtarza w kościele Mariackim. Wielokrotnie pełnił funkcję mediatora oraz opiekuna wdów i sierot. Herman robił też karierę we władzach miejskich. W latach 1324 i 1325 zasiadał w ławie miejskiej, zdobył praktykę urzędniczą, ale dopiero w 1359 roku po raz pierwszy został powołany do rady miejskiej. Księgi miejskie notują go jako rajcę w kolejnych kilku latach, do roku 1371, w którym to ostatni raz został wzmiankowany na urzędzie rajcy. Miał dom przy Rynku, obok domu Piotra Melczera (nr 88). Zmarł przed 10 lutego 1374 roku, kiedy to synowie Hermana złożyli przed rajcami oświadczenie dotyczące spadku należnego matce - wdowie Małgorzacie - zobowiązując się do spłacenia jej części. Jego córka Dorota została żoną Jerzego Arnsberga starszego (nr 123), zaś pasierbica Małgorzata wyszła za Piotra Neorsę (nr 115).

Dokument wydany w 1365 roku w Awinionie, w którym papież Urban V wydaje zezwolenie Hermanowi Kranczowi,
mieszczaninowi krakowskiemu, na fundowanie ołtarza w kościele Najświętszej Marii Panny w Krakowie –
oraz powiększenie zapisu imienia (Archiwum Bazyliki Mariackiej w Krakowie, sygn. dypl. perg. 2)
Dokument wydany w 1365 roku w Awinionie, w którym papież Urban V wydaje zezwolenie Hermanowi Kranczowi, mieszczaninowi krakowskiemu, na fundowanie ołtarza w kościele Najświętszej Marii Panny w Krakowie – oraz powiększenie zapisu imienia (Archiwum Bazyliki Mariackiej w Krakowie, sygn. dypl. perg. 2)
Archiwum Narodowe w Krakowie
Urząd Miasta
Bbilioteka Jagielońska