Wersja kontrastowa
A+ A A-
Tom:
strona:

Ernst Canitz

burmistrz 1787 - 1795

Ernestus Baron (de) Canitz

Austriak, porucznik wojsk cesarskich z tytułem barona, urodzony około 1744 roku, skierowany przez władze austriackie do Podgórza, aby kontynuować organizowanie nowych władz miejskich. Jako burmistrz stał na czele magistratu, w którym pracowali już: syndyk, trzech radców pełniących jednocześnie funkcje kasjera i kontrolera kasowego, kancelista i chirurg miejski. Musiał to być już mocny personalnie skład, skoro z tego grona wyszło dwóch kolejnych burmistrzów: syndyk Karol Goriupp (nr 3) oraz pierwszy radca i kasjer miejski Jan Beniamin Elsner (nr 4). Zachowała się, co prawda tylko szczątkowa, korespondencja urzędowa prowadzona przez magistrat, wskazująca na ustabilizowane już działanie władz miejskich – wystąpienia do nadrzędnego urzędu cyrkularnego w Bochni (na przykład w sprawie obsadzenia posady chirurga miejskiego), zawieranie w imieniu miasta kontraktów, wydawanie zaświadczeń, uwierzytelnianie dokumentów. Kontynuowano planowe wytyczanie nowego układu ulic, co znalazło swoje odzwierciedlenie w sporządzonym w 1792 roku planie uregulowanego Podgórza. Utworzono odrębny od kazimierskiego skład solny, dofinansowywano nowo powstałą szkołę, jeszcze jednoklasową. Na Canitzu zapewne ciążyła realizacja podstawowego celu założenia miasta Podgórza: dławienia Krakowa polityką celną. W trakcie jego kadencji miały miejsce wydarzenia insurekcji kościuszkowskiej, skutkujące napływem do Podgórza znacznej ilości mieszkańców Krakowa i jego okolicy – około pięciuset osób (przy około tysiącu stałych mieszkańców) – co musiało postawić przed władzą miejską szczególne zadania logistyczne. Canitz żonaty był z Magdaleną de Zabawskie. Zmarł 5 lutego 1795 roku.

Z najstarszych akt dotyczących powstania miasta Podgórza obejmujących lata 1779–1845: zaświadczenie z 1787 roku
wydane Andrzejowi Wolfowi, właścicielowi skradzionych koni, podpisane w imieniu magistratu miasta przez burmistrza Ernsta
Canitza,
tu tytułowanego „prezesem”, oraz Jana Beniamina Elsnera (nr 4), ówczesnego radcę miejskiego, późniejszego
burmistrza – oraz zbliżenie podpisu burmistrza, zapisu stopnia wojskowego i urzędu
(Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. P 1, s. 161)
Z najstarszych akt dotyczących powstania miasta Podgórza obejmujących lata 1779–1845: zaświadczenie z 1787 roku wydane Andrzejowi Wolfowi, właścicielowi skradzionych koni, podpisane w imieniu magistratu miasta przez burmistrza Ernsta Canitza, tu tytułowanego „prezesem”, oraz Jana Beniamina Elsnera (nr 4), ówczesnego radcę miejskiego, późniejszego burmistrza – oraz zbliżenie podpisu burmistrza, zapisu stopnia wojskowego i urzędu (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. P 1, s. 161)
Z najstarszych akt dotyczących powstania miasta Podgórza obejmujących lata 1779–1845: kontrakt zawarty w 1787 roku
między magistratem Podgórza, reprezentowanym przez burmistrza Ernsta Canitza oraz Jana Beniamina Elsnera (nr 4),
ówczesnego pierwszego radcę miejskiego, przyszłego burmistrza, i Karola Goriuppa (nr 3), ówczesnego syndyka miejskiego,
późniejszego burmistrza, a kamerą w Niepołomicach – oraz zbliżenie podpisu burmistrza Elsnera wraz z zapisem stopnia
wojskowego i urzędu (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. P 1, s. 305, 306)
Z najstarszych akt dotyczących powstania miasta Podgórza obejmujących lata 1779–1845: kontrakt zawarty w 1787 roku między magistratem Podgórza, reprezentowanym przez burmistrza Ernsta Canitza oraz Jana Beniamina Elsnera (nr 4), ówczesnego pierwszego radcę miejskiego, przyszłego burmistrza, i Karola Goriuppa (nr 3), ówczesnego syndyka miejskiego, późniejszego burmistrza, a kamerą w Niepołomicach – oraz zbliżenie podpisu burmistrza Elsnera wraz z zapisem stopnia wojskowego i urzędu (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. P 1, s. 305, 306)
Archiwum Narodowe w Krakowie
Urząd Miasta
Bbilioteka Jagielońska