Wersja kontrastowa
A+ A A-
Tom:
strona:

Baltazar Śmieszkowicz

rajca 1670, 1671, 1672, 1673, 1674, 1675, 1676, 1677, 1678, 1679, 1680, 1681, 1682, 1683, 1684, 1685, 1686
burmistrz 1670, 1677, 1678, 1680, 1681, 1682, 1683, 1684, 1685, 1686

Baltasarus Smieszkowic

Kazimierzanin, zasiadający w radzie miejskiej w tym samym czasie, w którym rajcą był Dominik Śmieszkowicz (nr 320). Prawdopodobnie łączyły ich więzy rodzinne, możliwe że obaj lub któryś z nich powiązani byli z występującym o pokolenie wcześniej kazimierskim karczmarzem Wojciechem Śmieszkowiczem. Baltazar uzyskał nominację do rady miejskiej w roku 1670, godność rajcowską sprawował przez niecałe siedemnaście lat. W tym czasie dziesięciokrotnie powoływany był do rady urzędującej- -burmistrzowskiej. Jego udział we władzach miejskich przypadł na czasy odbudowy życia miejskiego i jego tkanki społeczno-gospodarczej po dramacie potopu szwedzkiego, odbudowy, która – jak wykazała historia – nie miała już szans powodzenia. Upadek miasta postępował, trwały obciążenia na rzecz wojska, a kolejne zniszczenia wojenne, które miał przynieść XVIII wiek, były tuż za progiem. Próbowano uporządkować sprawy wykonywania rzemiosła: w 1681 roku Baltazar Śmieszkowicz jako rajca urzędujący brał udział w zatwierdzaniu statutu cechu tkaczy i barchanników kazimierskich, uchwalonego w tymże roku przez starszych tego cechu; w roku 1684 statut ten wraz z innymi, wcześniejszymi dokumentami dotyczącymi kazimierskich tkaczy i barchanników, potwierdził Jan III Sobieski. Na jego kadencję burmistrzowską w 1685 roku przypadła sprawa rozpatrzenia i przyjęcia zmienionego statutu cechu słodowników i piwowarów, przedstawionego następnie królowi Janowi III Sobieskiemu do zatwierdzenia. W tymże 1685 roku Baltazar Śmieszkowicz pełnił funkcję seniora rady (rola ta, występująca także w Krakowie i Kleparzu, nie jest jeszcze przez historyków rozpoznana) – był wtedy świadkiem w sprawie podejrzenia rajcy Jakuba Dunicza (nr 322) o przejęcie i spalenie adresowanych do rajcy Wojciecha Zawady młodszego (nr 321) urzędowych listów z Poczty Warszawskiej w sprawach zadwornych; sprawa ta była prawdopodobnie prowokacją w ramach szerszej rozgrywki rady z rajcą Duniczem. Baltazar Śmieszkowicz w roku 1686 został pierwszym lonerem miejskim, towarzyszył mu jako drugi loner Marcin Łabęcki, delegowany przez gremium Dwunastu Mężów. Niedługo później prawdopodobnie zmarł, fragmentaryczne źródła nie pozwalają jednak nic bliższego ustalić.

Pierwsza i ostatnia strona dokumentu wydanego w 1685 roku w Jaworowie, w którym król Jan III Sobieski potwierdził akty
dotyczące statutu cechu słodowników i piwowarów kazimierskich, w tym statut cechowy zatwierdzony w tymże roku przez
rajców miasta Kazimierza, z Baltazarem Śmieszkowiczem jako burmistrzem na czele (na końcu dokumentu oryginalny podpis
króla) – oraz zbliżenie zapisu imienia i funkcji (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. perg. 820)
Pierwsza i ostatnia strona dokumentu wydanego w 1685 roku w Jaworowie, w którym król Jan III Sobieski potwierdził akty dotyczące statutu cechu słodowników i piwowarów kazimierskich, w tym statut cechowy zatwierdzony w tymże roku przez rajców miasta Kazimierza, z Baltazarem Śmieszkowiczem jako burmistrzem na czele (na końcu dokumentu oryginalny podpis króla) – oraz zbliżenie zapisu imienia i funkcji (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. perg. 820)
Archiwum Narodowe w Krakowie
Urząd Miasta
Bbilioteka Jagielońska