Wersja kontrastowa
A+ A A-
Tom:
strona:

Franciszek Neorza

Rajca 1414, 1416, 1421, 1422, 1425, 1427, 1429, 1430, 1431, 1434, 1435
Burmistrz 1414, 1416, 1421, 1422, 1425, 1427, 1429, 1430, 1431, 1434, 1435

Franciscus (Franczke) Neorse (Neorz, Nieorza)

Mieszczanin krakowski, odnotowany w księgach miejskich w latach 1393—1435. Był synem rajcy Piotra Neorsy (nr 115). Franciszek rozpoczął karierę w samorządzie miejskim od urzędu ławnika sądowego, który pełnił w latach 1409 i 1412. Tak przygotowany, w roku 1414 zasiadł w radzie miejskiej, wielokrotnie uzyskując nominacje do rady urzędującej. Wzmiankowany jest w radzie do roku 1435, zatem urząd ten sprawował ponad 20 lat. W roku 1426, w trakcie zasiadania w radzie miejskiej, został wójtem sądowym. Jako rajca w 1434 roku brał udział w spornej sprawie, w której sędziowie polubowni orzekli, że rajcy miasta Krakowa, reprezentowani między innymi przez Franciszka Neorzę, mają płacić 10 grzywien groszy szerokich rocznie z łaźni zwanej żydowską na rzecz altarysty ołtarza Męczenników w kościele Mariackim. Franciszek był bratem Benigny, żony Mikołaja Rotchina, i Doroty, żony Mikołaja Freientetera, z którym matka Franciszka toczyła sądowy spór o spadek po Piotrze Neorzy. W 1393 roku Franciszek wydał zgodę matce Małgorzacie, działającej poprzez opiekuna prawnego rajcę Jana Piczczina starszego (nr 135), na sprzedaż połowy domu położonego obok domu rajcy Hermana Krancza starszego (nr 67).

Dokument wydany w 1434 roku w Krakowie, w którym sędziowie polubowni: Piotr Wolfram, archidiakon, Mikołaj
syn Hinczy, kanonik krakowski, Jakub z Zaborowa, kustosz kościoła św. Idziego, Marcin, proboszcz klasztoru św. Jadwigi,
orzekają, że rajcowie miasta Krakowa, reprezentowani między innymi przez Franciszka Neorzę, mają płacić 10 grzywien
groszy szerokich rocznie z łaźni zwanej żydowską na rzecz altarysty ołtarza Męczenników w kościele Mariackim –
oraz powiększenie zapisu imienia (Archiwum Państwowe w Krakowie, sygn. perg. 184)
Dokument wydany w 1434 roku w Krakowie, w którym sędziowie polubowni: Piotr Wolfram, archidiakon, Mikołaj syn Hinczy, kanonik krakowski, Jakub z Zaborowa, kustosz kościoła św. Idziego, Marcin, proboszcz klasztoru św. Jadwigi, orzekają, że rajcowie miasta Krakowa, reprezentowani między innymi przez Franciszka Neorzę, mają płacić 10 grzywien groszy szerokich rocznie z łaźni zwanej żydowską na rzecz altarysty ołtarza Męczenników w kościele Mariackim – oraz powiększenie zapisu imienia (Archiwum Państwowe w Krakowie, sygn. perg. 184)
Archiwum Narodowe w Krakowie
Urząd Miasta
Bbilioteka Jagielońska